कर्तृत्वाचा महामेरू काळाच्या पडद्याआड
प्रा.राजश्री पाटील – सुरत
शब्दाला लाभले धार तलवारीची,
कर्तृत्वाला जोड त्यागाच्या* *बलिदानाची
सह्याद्रीचा कडाही आज हळहळला असेल,
अनाथांची माय अन् रयतेची सावली सरली असेल…”
महाराष्ट्राच्या राजकारणातील एक धगधगतं अग्निकुंड आणि प्रशासनाचा कणा मानला जाणारा एक ‘दादा’ माणूस आज काळाच्या पडद्याआड गेला. अजितदादांचे जाणे म्हणजे केवळ एका नेत्याचे जाणे नाही, तर एका शिस्तबद्ध पर्वाचा अंत आहे. ज्यांच्या नावाचा दरारा मंत्रालयाच्या दालनांपासून ते सामान्यांच्या बांधापर्यंत होता, तो बुलंद आवाज आज कायमचा शांत झाला आहे.
त्यांच्या व्यक्तित्वात एकीकडे प्रशासकीय शिस्तीचा वज्रमुठ होता, तर दुसरीकडे जनसामान्यांच्या प्रश्नांसाठी पाझरणारा मायेचा ओलावा होता. दादा म्हणजे जणू नारळासारखं व्यक्तिमत्त्व—वरतून कठोर, पण आतून तितकंच निर्मळ आणि मृदू. “शब्द दिला तर तो पाळायचा” हा त्यांचा बाणा म्हणजे आजच्या अस्थिर राजकारणातील एक दीपस्तंभ होता. पहाटेच्या दवात भिजलेल्या शेतापासून ते विकासाच्या फाईल्सपर्यंत ज्यांचा अधिकार चालला, तो हा कर्मयोगी आज चिरविश्रांती घेत आहे.
त्यांचे जाणे म्हणजे सह्याद्रीच्या कड्यावरून एक विशाल शिला कोसळण्यासारखे आहे. संकटाच्या काळात जेव्हा जेव्हा राज्य डगमगले, तेव्हा दादांचे खंबीर नेतृत्व कोकणच्या किनाऱ्यावरील दीपगृहाप्रमाणे दिशा दाखवण्याचे काम करत असे. रयतेच्या कल्याणाचा ध्यास घेणारा हा नेता आधुनिक महाराष्ट्राच्या शिल्पकारांमधील एक महत्त्वाचा दुवा होता.
आज शब्दांनाही धार उरली नाही आणि डोळ्यांतील आसवांना अंत नाही. महाराष्ट्राच्या मातीशी नातं सांगणारा हा लोकनेता आज आपल्यात नसला, तरी त्यांच्या कर्तृत्वाचा सुगंध या मातीत कायम दरवळत राहील. जनसेवेच्या या यज्ञकुंडाला आणि आपल्या लाडक्या दादांना साश्रू नयनांनी भावपूर्ण श्रद्धांजली.
