मी आठवतो तो क्षण: माझ्या मेहनतीचे!
मानवी जीवन हे अनेक छोट्या-मोठ्या प्रसंगांनी भरलेले असते. काही क्षण आपण विसरून जातो, तर काही काळजाच्या कोपऱ्यात कायमचे घर करून राहतात. असाच एक क्षण, जो माझ्या कष्टाशी आणि आत्मविश्वासाशी जोडलेला आहे, तो मी आजही तितक्याच अभिमानाने आठवतो.
तो दिवस होता माझ्या शाळेतील वार्षिक स्नेहसंमेलनाचा. साधारणपणे मी अबोल आणि लाजाळू स्वभावाचा होतो. स्टेजवर जाऊन बोलणे किंवा काही सादर करणे माझ्यासाठी स्वप्नवत होते. पण त्यावर्षी आमच्या शिक्षकांनी मला एका कठीण नाटकात प्रमुख भूमिका दिली. सुरुवातीला मी खूप घाबरलो होतो, पण सरांच्या प्रोत्साहनामुळे मी ती जबाबदारी स्वीकारली.
त्यानंतर सुरू झाला माझ्या खऱ्या ‘कामाचा’ प्रवास. तो एक महिना माझ्यासाठी खूप कष्टाचा होता. शाळेतून घरी आल्यावर आरशासमोर उभे राहून संवादांचा सराव करणे, आवाजात चढ-उतार आणणे आणि पात्राचे हावभाव आत्मसात करणे यात मी स्वतःला झोकून दिले होते. अनेकदा पाठांतर होत नसे, तेव्हा रडूही यायचे. पण “प्रयत्नांती परमेश्वर” या उक्तीवर माझा विश्वास होता. मी जिद्दीने काम चालूच ठेवले.
अखेर तो संमेलनाचा दिवस उजाडला. जसा पडदा उघडला, तसे समोरचे प्रेक्षक बघून माझे पाय थरथरू लागले. पण ज्या क्षणी मी पहिला संवाद म्हटला, त्या क्षणी मला माझ्या महिन्याभराच्या मेहनतीची आठवण झाली. मी माझे पात्र इतके उत्तम वठवले की मला स्वतःचेच भान राहिले नाही. नाटक संपले आणि संपूर्ण सभागृह टाळ्यांच्या कडकडाटाने दुमदुमले.
तो क्षण मी आजही आठवतो… जेव्हा माझे मुख्याध्यापक व्यासपीठावर आले आणि त्यांनी माझी पाठ थोपटून माझे कौतुक केले. तो केवळ आनंदाचा क्षण नव्हता, तर माझ्या कष्टाचे चीज झाल्याचा क्षण होता. त्या एका क्षणाने मला आयुष्यात एक मोठा धडा दिला— की कोणतेही काम जर मनापासून आणि मेहनतीने केले, तर यश नक्कीच मिळते.
आजही जेव्हा जेव्हा मला एखादे काम कठीण वाटते, तेव्हा मी तो टाळ्यांचा कडकडाट आणि माझ्या मेहनतीचा तो यशस्वी क्षण आठवतो. तो क्षण मला आजही ऊर्जा आणि पुढे जाण्याची प्रेरणा देतो.
