माझ्या आठवणीतील बालपण
लेख, पंकज रामटेके
बालपण म्हणजे निरागसता, आनंद आणि निखळ प्रेमाचा एक सुंदर साठा. आयुष्याच्या धावपळीत जेव्हा कधी मी मागे वळून पाहतो, तेव्हा आठवणींच्या शिदोरीत मला सर्वात जास्त प्रिय आणि आनंदी क्षण मिळतात, ते माझ्या बालपणीचे. त्या दिवसांची आठवण येताच आजही माझे मन प्रसन्न होते.
मला आठवते, उन्हाळ्याची सुट्टी म्हणजे मामाच्या गावाला जाण्याचा बेत. धूळभरल्या रस्त्यांनी बैलगाडीतून प्रवास करणे, आज्जीच्या मांडीवर डोके ठेवून गोष्टी ऐकणे आणि मामाच्या गोठ्यात कपिला गाईचे दूध काढताना पाहणे, हा एक वेगळाच आनंद होता. त्या वेळी मोबाईल किंवा टॅब्लेट नसायचे, पण दुपारी गच्चीवर किंवा अंगणात लपाछपी खेळणे, मातीचे किल्ले बनवणे आणि दुपारी झाडांच्या सावलीत बसून कैऱ्या खाणे, यापेक्षा दुसरा मोठा आनंद नव्हता.
शाळेच्या आठवणीही तितक्याच गोड आहेत. पाटी-पेन्सिल घेऊन शाळेत जाणे, मित्रांसोबत डबा शेअर करणे आणि गुरुजींनी सांगिलेल्या गोष्टी, हे क्षण पुन्हा जगल्यासारखे वाटतात. पावसाळ्यात चिखलात खेळणे आणि कागदाच्या नावा तयार करून पाण्यात सोडणे, आजही मला त्या दिवसांची आठवण करून देते.
कौटुंबिक मूल्ये, मैत्रीचे महत्त्व आणि शिस्त हे सर्व मला त्या बालपणात शिकायला मिळाले. त्या निखळ हास्याने भरलेले दिवस आता परत येणार नाहीत, पण त्या आठवणी कायम माझ्या हृदयात जिवंत राहतील. खरंच, बालपण हा आयुष्यातील सर्वात अमूल्य ठेवा आहे.
काही महत्त्वाचे मुद्दे:
आनंदी क्षण: बालपणीच्या आठवणी मनाला ताजेतवाने करतात.
मैत्री व खेळ: मित्र-मैत्रिणींसोबत दिवसभर खेळणे.
आजीच्या गोष्टी: आजीकडून गोष्टी ऐकणे आणि कथेची आवड निर्माण होणे.
*१)आनंदी क्षण*
तो दिवस होता माझ्या शाळेतील वार्षिक स्नेहसंमेलनाचा. मला लहानपणापासूनच गाण्याची आवड होती, पण लोकांसमोर उभं राहून गाण्याची मला प्रचंड भीती वाटायची. माझ्या शिक्षकांनी मला खूप प्रोत्साहन दिले आणि स्पर्धेत नाव नोंदवायला लावले. जेव्हा मी स्टेजवर गेले, तेव्हा समोर बसलेली गर्दी पाहून माझे हातपाय थरथर कापू लागले. पण जसे मी डोळे मिटून गाणे सुरू केले, तसे मी सर्व काही विसरून गेले.
गाणे संपल्यानंतर संपूर्ण सभागृह टाळ्यांच्या कडकडाटाने दुमदुमले. त्या क्षणी मला जो आनंद झाला, तो शब्दात मांडणे कठीण आहे. जेव्हा मुख्याध्यापकांनी विजेत्या म्हणून माझे नाव पुकारले आणि मला पहिले पारितोषिक मिळाले, तो माझ्या आयुष्यातील सर्वात आनंदी क्षण होता. माझ्या आई-वडिलांच्या डोळ्यांत दिसलेला अभिमान पाहून माझे सुख द्विगुणित झाले.
*२) मैत्री व खेळ : मित्र-मैत्रिणींसोबत दिवसभर खेळणे*
सुट्टीच्या दिवशी मित्रांसोबत लपाछपी, पकडापकडी, विषामृत, किंवा क्रिकेट खेळल्याने ताणतणाव दूर होतो आणि भरपूर आनंद मिळतो.
खेळामुळे शिस्त, शारीरिक चपळता आणि योग्य निर्णय घेवुन खेळ राहणे.
शालेय जीवनातील खेळातले मित्र आणि त्यांनी सोबत घालवलेले क्षण कायमस्वरूपी आठवणी येत आहे.
*३) आजीच्या गोष्टी*
आजी आपल्या गोष्टींमधून संस्कारांची शिदोरी वाटतात. मैत्री, प्रेम, आदर आणि संकटात मदत करणे यांसारखे गुण गोष्टींद्वारे नकळत मुलांमध्ये रुजवले जातात.
परंपरेचा ठेवा: जुन्या काळातील ओव्या, म्हणी आणि गोष्टींमधून आपली संस्कृती जपली जाते. आजी या ज्ञानाची वाहक असते.
आजच्या धावपळीच्या युगात, मोबाईलच्या जगात आजीच्या गोष्टी हरवत चालल्या आहेत. पण, या गोष्टी मुलांच्या कल्पनाशक्तीला चालना देतात आणि त्यांना भावनिक आधार देतात. आजीच्या गोष्टी ही एक शाश्वत संपत्ती आहे, जी माणसाला माणूस म्हणून घडवते.
